RSS  

شعر زیر به نظرم از لحاظ ریتم و موسیقی درونی ، واج آرایی و آهنگ کلام  کم نظیر ست.

به هنگام خوانش ، محتوای این اثرنیز مرا از خود بی خود می کند .

غزلی در مایه ی شور و شکستن

نَفَسم گرفت ازین شب ، در ِ این حصار بشکن

در ِ این حصار ِ جادویی ِ روزگار بشکن

چو شقایق ، از دل ِ سنگ ، برآر رایت ِ خون

به جنون ، صلابت ِ صخره ی کوه سار بشکن

تو که ترجمان ِ صبحی ، به ترنّم و ترانه

لب ِ زخم دیده بگشا ، صف ِ انتظار بشکن

(( سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی ؟ ))^۱

تو خود آفتاب ِ خود باش و طلسم ِ کار بشکن

بسُرای تا که هستی ، که سرودن است بودن

به ترنمّی دژ ِ وحشت ِ این دیار بشکن

شب ِ غارت ِ تتاران ، همه سو فکنده سایه

تو به آذرخشی این سایه ی دیوسار بشکن

زبرون کسی نیایید چو به یاری ِ تو ،  اینجا

تو ز خویشتن برون آ ، سِپه تتار بشکن .

1 –  این مصراع از سعدی ست .

محمدرضا شقیعی کدکنی / اکسفورد ژانویه ی 1975 / از مجموعه ی از بودن و سرودن

 یکم

صدایت  شعر می شود

حنجره ات فیلتر

ورود به سطر بعد هم که ممنوع است

(( شاعر لعنتی ! دسترسی به این کلمات امکان پذیر نمی باشد ))

بی خیال

 تو که سرت هم سبز نمی شود

این حوالی

زبانت را سرخ کرده اند

جهت تنویر افکار عمومی

پای دار باشی و نباشی

مثل فواره ، شعر از شعورت بالا می رود

بی خیال گیر داده ای

بریز بیرون سطرهای گندیده ات را

دوم

حال اینجا

دختران خیابانی آبستن بمب های هسته ای

چیزی به جز کیک زرد سهم شما نیست

زور هم که بزنید

همان که گفتند

حق مسلم شما ست

همان نظامی که هی

لیلی را وصله می کرد به مجنون

حالا امنیت اجتماعی اش را ارتقا می دهد

مبادا یک جای حجاب از جایی دیگر بیرون بزند

یا دست دختر لمس کند برق سه فاز دست های پسر را

سوم

بابا دست هایش را وارونه هم که می کند

بوی نان نمی دهد

به دلیل اافت شدید فشار پول در حساب بابا    

قطع کرده اند آب خانه را

همین جا

پیمان می بندم تا آخرین پالس تلفن

چت کنم با صلح برای ...

آزادی  ، استقلال ، انقلاب ...

فرقی نمی کند

این لکنته ها فقط برای دربست ایست می کنند

زیر پایم آسفالت و برف

بانوی بهاری سرک نکش

این شعر عاشقانه نیست

بوی تعفن از دهان تو ست

یا خاطرات مان بیات شده بانو ؟!

                                                         دی ماه هشتادو شش

رویاهای فانتزی یک مرد نیمه خوشبخت

نون گازوییلی حق مسلم ما ست !

روز یکم  / صبح / همه خودکشی دسته جمعی نهنگ ها را فراموش کرده اند و به دنبال سرنوشت  اسب های پرنده هستند که خدایی نکرده نسل شان منقرض نشود ، بحثِ توی تاکسی همین بود . راننده تاکسی کرایه اش را مطابق نرخ نامه مصوب برمی دارد و با لبخند باقی مانده ی پول را می دهد . رییس  دانشگاه دم در دانشگاه ایستاده و به همه ی دانشجویان خوش آمد می گوید .

روز یکم / عصر / نانوایی سر کوچه خیلی شلوغ است . من هم بر حسب عادت هر جا صف شلوغ باشد  در صف حضور می یابم تا مبادا حق الناسم نا حق شود و عقب مانم از این قافله . سر سفره کسی به کباب و پلو نیم نگاهی هم ندارد . ننه بزرگ نان را در گنجه پنهان می کند برای روز مبادا . همسرم توی سفره ی مخصوص می پیچد که فردا با اتوبوس بفرستم برای مامانش اینا . باجناقم آن را بر چشم می مالد محض تبرک و دوا و پسرِ تپلش نان را دو لوپی می خورد تا  لقمه ای مانده که روحش گردد از تن جدا .

 روز یکم / شب / چند سالی همه در انتظارش بوده اند و امروز سر سفره ی ما بود ؛ نفت ؟ نه ! بوی نفت سر سفره ی ما بود . نانِ نانوایی محمود آقا امروز بوی نفت می داد یا چیزی شبیه آن ... (( مهرورزی )) . (( نفت را به سر سفره ی هر ایرانی می آوریم )) شعارهای دولت امروز تحقق پیدا کرده بود. خدا کند فردا هم همین قدر خوش بخت باشیم و این دعای آخر شب من است . امشب بر خلاف هر شب گوسفند ها امانم را بریده اند ،عجیب است آن ها  به سراغم آمده اند آن هم بدون دیازپام ده . آهای خدا من چه قدر امروز خوش بخت بودم . کاش امشب را نمی خوابیدم !

روز دوم / صبح / نه تاکسی هست نه خط واحد . پژو دربست می رود تا دانشگاه آن هم با دو برابر نرخ معمول . مردِ همیشه موتور سوارِ حراستی دم در دانشگاه به رنگ جورابم گیر می دهد .با موتور کراسش تا دم در دستشویی فنی با من می آید و می گوید : (( برو تو تا جورابت رو عوض نکردی بیرون نیا  )) . یک راه حل به مغزم خطور می کند . با امین تماس می گیرم . از بوفه ی دانشگاه باند طبی می خرد . ساق پا هایم را از روی شلوار باند پیچی می کنم و تبعید تمام می شود . دختر افه ای کلاس دنبالم می دود و شماره تماسم را می گیرد ، می گوید : (( نمی دانستم شما هم فَشِن می بینین و گر نه زودتر از اینا برا پروژه های دانشگاهی باهاتون تماس می گرفتم . ))

روز دوم / عصر / ملت دم نانوایی محمود آقا نشسته اند و زار زار گریه می کنند . یکی تا چشمش به اعلامیه ی روی شیشه می افتد دو دستی توی سرش می زند و می گوید : (( وای خدا باز هم بد بخت شدیم )) و دوباره جمعیت ضجه می زند . دلم هوری می ریزد : (( نکنه محمود آقا طوریش شده ؟ ! )) . آن قدر دست و پا می زنم تا به نز دیکی اعلامیه می رسم . روی کاغذ این طور نوشته  شده : (( با ارض ِ پوزش و درخاست عفو از احالی محل . به دلیل نشت گازوییل به داخل تنور ، نانوایی جهت پاره ای تمیرات تا اطلاع سانوی تعطیل می باشد . با تشکر محمود آقا )) . نمی دانم به غلط های املایی محمود آقا بخندم یا به بد بختی های مان گریه کنم . آن ها را ترک می کنم .

روز دوم / شب / رییس دولت توی صفحه ی چهارده اینچ تلویزیون نشسته است و به ملت لبخند می زند : (( درسته قیمت هر بشکه نفت از مرزهای هشتاد دلار گذشته ، ولی در عوضش دلار ارزش جهانیش رو از دست داده )) . ننه بزرگم رو به من می گوید : ((از قدیم ندیم ها هم گفتن ، این به اون در . دیدی همش انتقاد می کردی ، حرف حساب که بشنوی درست می شی ننه )) . دیازپام ده خورده ام . به اندازه ی تولید یک ساله ی واحد دام و طیور وزارت جهاد کشاورزی گوسفند شمرده ام ولی خوابم نمی برد .

روز سوم / صبح / اهالی محل دم در نانوایی محمود آقا تحصن کرده اند و شعار می دهند : (( نون با کیفیت نمی خوایم / نمی خوایم )) . روی پلاکادری نوشته شده : (( نون گازوییلی حق مسلم ما ست )) . مرد حراستی دم در دانشگاه ایستاده سر تا پایم را ورانداز می کند . نگاهش روی پاهایم متوقف می شود . پاهایم را نگاه می کنم و  وارد دانشگاه نمی شوم . خودم بر می گردم تا دوباره تاکسی سوار شوم . چهار نفر پسر و دختر از دور می آیند . هر چهار نفر ساق پاهای شان را باند پیچی کرده اند . یکی از دخترها به پاهایش اشاره می کند و می گوید : (( چه کلاسی داره ... اِنده نیو مُده ، چشای تینا جون رو امروز در می یاریم اساس )) . وقتی به سر در می رسند از هم جدا می شوند . دختر ها از سمت راست وارد می شوند و پسرها از سمت چپ . باورم نمی شود که دمپایی آشپزخانه پایم باشد ولی هست . با خودم می گویم: (( حتما از اثرات دیازپامای دیشبه )) .