RSS  

برای هر کسی شبیه خودم / خودمان

الف

گوسفند هایی که را افتاده اند از چشم هایت

بوی یونجه ی دهانت

چه کتاب ها که نخوانده ای

الف به الف ، ب به بَع بَع ...

به چرا نشسته ای این ایسم های لا مصب را

علف به علف

ب

آقای موسیو ، میس بانو !

گند زدی به آرمان هایم ، آرش هایم  و آرمین

هر پنج شنبه با قطار به پاریس می رود

محض زیارت

ج

وارونه واژگان طنز

تمدن 2500  !

کجای تاریخ خواب ماندی

که ریختت قناس از آب در آمد

د

چهار نعل  وارونه

و از این اسب های لعنتی

هیچ یک به مدینه نمی رسد

مینی ژوپ و مانتو کوتاه هم

حل نمی کند این الکل بی پیر را در آب

آهای تاریخ خواب !

صورت قناس

کجای تمدنت اسید پاشیدند

که شیر توی شیر

بندری می رقصند .

روزگارم را تنها  واژه ها می فهمند واین روزهایم را شعر .

 شعر که می ریزد حالم خوب می شود .

پیوست کسی شبیه من

در این سال سگی

زوزه می کشد میان این کاغذهای لعنتی

کم کن مرا از خود

حوصله ی ثانیه سر رفته ست تا سال

تصویر من بر دار

آویزان تر از این برزخ

رقص کنان در چشم های نازت

به سرم می زند که نباشم

سرم را بگذار تا بمیرم

میخ هایی که به سرم می کوبی

برای تابوت هم زیادی ست .

                                                  ******************* 

سفر دورن شهری یک مارکوپولو یا برش های موازی یک زندگی نیمه عادی

یکم ) (( لطفن یه چسب کاغذ )) . همین قدر تلگرافی و این که عجله دارم . پیرمرد آرام به طرف قفسه ها رفت و برگشت و چسب را به من داد . پولش را حساب کردم .

همان جا روی ویترین مغازه  مشغول چسباندن عکس روی فرم می شوم . پیرمرد نگاهش به من نبست :

 -  ملت خیلی بیکارن ها ؟

 می گویم  (( برا چی ؟ ))

 - از اول هفته هزارتا پوشه فروختم همه هم برای آزمون استخدامی آموزش و پرورش ، معلوم نیست چند نفر می گیرن که این همه ثبت نام می کنن ؟!

دختری وارد می شود : (( آقا یه دونه پوشه ))

آرام می خندم . به پیرمرد می گویم : (( مگه پوشه هم می خوان ؟ ))

- آره ، برا چی می پرسی ؟ !

می خندم و می گویم : (( پس یکی بده منم یکی از اون بیکاراشم ))

می زند زیر خنده . از مغازه خارج می شوم رو به رویم ساختمان آموزش و پرورش ایستاده و چشم غره می رود .

آخرین طرح اشتغال زایی

برو منقل من رو آتش کن

دوم ) بیرون اتاق آقای رییس کارگزینی کنسرو آدم / انسان است .  آقای رییس کلی نبوغ به خرج داده و یکی از اربا رجوع ها را دم در به نگه بانی گماشته است . پسر جوان پرونده ها را می گیرد و روی میز رییس تلنبار می کند و او مثل یک ماشین امضا کارش را درست انجام می دهد . پیرمردی یک راست می رود توی اتاق و با اندک تشر رییس می آید بیرون . پیرمرد عصبانی نیست و لبخند می زند ! بلند بلند می گوید

 - می گم پسر چرا الکی وقت من و خودت رو می گیری . بابا اونایی رو که می خان الان توی کلاس دارن درس میدن ...بازم می گه حالا تو برو منو برا آزمون استخدام ثبت نام کن شش ماهه که بیکارم . بهش می گم کار می خوای برو اون منقل من رو آتش کن .

جمعیت منفجر می شود از خنده . دوباره ادامه می دهد 

- من درست روز بیست و هفتم دی ماه فارغ التحصل شدم . روز رفتن اعلی حضرت از مملکت ، ولی روز بیست و ششم دی ماه دیگه به عنوان دبیر فنی نقشه کشی استخدام شده بودم توی آموزش و پرورش .

باز همه می خندند و دو سه نفری می گویند : (( خدا رحمتش کنه )) !

یکی می پرسد : (( حاجی چند تا بچه داری ؟ ))

- سه تا نره خر ، همه تحصیل کرده .. . دو تا مهندس یه دکتر ... قرار شده آقای دکتر مطب بزنه یکی شون بره جارو بکشه ، اون یکی هم ویزیت بفروشه .

کی گفته همه ی راه ها به رم ختم می شود ؟

سوم ) با دو کورس تاکسی به یک دفتر خدمات پستی می روم . پاکتی می گیرم . به پاکت کناریم – سمت چپم -  نگاه می کنم . پسر دارد می نویسد (( سازمان آموزش و پرورش / مربوط به آزمون اس...))

نمی توانم جلوی خنده ام را بگیرم و این بار بلند می زنم زیر خنده . به متصدی پست می گویم مثل این که این روزها هرچی پاکت دارین یه راس می ره آموزش و پرورش ؟

می گوید : (( فعلن که همه ی راه ها به آموزش و پرورش ختم می شه ))

زن میان سال ِ سمت راستم می گوید : (( اِ ... شما هم برا آموزش و پرورش ثبت نام می کنین ؟ فعلن که همه می خان معلم شن . رشته ی دختر من رو خیلی کم ثبت نام کردن . شما چی ثبت نام کردین ؟ ))

- رشته ی من فقط یه نفر می خاد . می خندم و می گویم (( اون یه نفر هم منم ... زمین شناسی ))

- دختر من هم زمین شناسی ثبت نام کرده . نگران می شود . می گویم : (( یه زن می خان یه مرد ))

لبخند می زند و می گوید : (( پس امیدوارم شما و دختر من قبول بشین )) .

آن مرد آمد ، آن مرد با پراید مشکی آمد

بیش از ده دقیقه است که منتظر تاکسی هستم . مسیرم را که می گویم خودرو ها از من دور می شوند . یکی می گوید : ((  از این جا با یه کورس نمی شه رفت )) . سمند سرعتش را کم می کند می گویم : (( مستقیم )) . دل نیم دل می کند و می ایستد .

- مستقیم یعنی کجا ؟

بدون جواب سوار می شوم و می گویم : (( یعنی هر جایی به جز این جهنم دره ... یعنی تا هر جا که هم مسیر هستیم می ریم .))

- نه این جور نمی شه شما باید مسیرت رو بگی ، چون یه عده ای مثل من سرویس دارن نمی یان وقت شون رو ثلف کنن ، بایستن و ازت بپرسن کجا ؟

سر دو راهی پیاده می شوم و دوباره منتظر . دارم از سرما قندیل می شوم . بیست دقیقه ایستادن سر خیابان این محله ی اعیانی هر چی نداشت چشم من ندیده را به جمال خودروهای آخرین مدل روشن کرد ولی حسرت را توی دلم خاموش . توی فکر هستم که یک پراید مشکی می ایستد .فقط راننده و بدون سرنشین دیگری . سوار می شوم . یک اسکناس دویست تومانی توی دستم است . جرات نمی کنم که دستم را به طرفش دراز کنم . می پرسم : (( مسافر کش که نیستین ؟ ))

- گفتم هوا خیلی سرده ماشینم خالی ...

طاقت نمی یارم : (( و آدمایی مثل شما کم ))

با خنده : (( نه این جور نیست فراوونه )) . باز می گویم : (( پس نگاه تون به زندگی قشنگ تر از منه ! )) دوباره می خندد و می گوید : (( شاید ... و شاید هم نه ))

پیاده می شوم با دوبار سپاس گزاری ویک خدانگه دار .

راستش را بگویم داشتم فکر می کردم که همیشه قرار نیست شاهزاده با اسب سفید بیاید . از فکرم خنده ام گرفت و با خودم گفتم : (( ولی حیف که من دختر نبودم / نیستم )) . شاهزاده های نجیب گاهی سوار بر پراید می آیند آن هم مشکی . باور کنید !

دلم لک زده برای یک چهارراه شلوغ . برای خط های عابر پیاده اش . برای آرام و بی خیال  قدم زدن  روی خط ها وقتی که چراغ عابر سبز است و چراغ راهنمایی قرمز / وقتی که سرم را انداخته ام پایین آسوده قدم می زنم و خودروهای آن طرف چهارراه بوق می زنند و راننده ها غر.

زیر لب یواش یواش تکرار می کنم

- آن مرد آمد

آن مرد با پراید مشکی آمد

آن مرد در هوای سرد آمد ...

خودزنی به سبک من

این یک احساس نیست ، مواجه ی واقعی تجربه ست .

به زمین گرم نخورده ام با مخ پرتاب شده ام به سمت زمینِ ِ گند . با سرعتی ناشی از نا بخردی خودم ، ضعف دولتم در تامین نیازهای اجتماعی شهروندانش – از جمله کار -  و شتاب منفی شانس .

چه اعتقاد راسخی داشتم ! خودم به خودم خنده ام می گیرد . وقتی سروده ام : دل به تقدیر نسپرده ام / به دست هایم ایمان آورده ام

شعر تبلیغاتی و کودکانه ی خوبی بود . حال افتخاراتم جمع شده اند در قفسه های کتاب ، توی فایل های مزخرف کامپیوتر نیمه شخصی ام و کیف سی دی هایم .

دنیام شده گریز به خود / دگر ساخته ها ( دنیای مجازی ) .

هلوی چشم هایم پای ال سی دی کامپیوتر که زل زده به صفحه ی شخصی ات واقعن چیدنی ست .

بعد از آن خواب تا لنگه ی ظهر برای جبران بی خوابی شبانه و ناله ی عاجزانه ی همسرم که : (( چه کار کنم با تو؟ )) . پرچم سفید احمقانه ی من به نشانه ی تسلیم و تکرار نکبت بار همین که هستم در کلامی با این پیچیدگی : (( هر چی بگی حق داری ! ))

بالا کشیدن تنبان در دنیای کنونی سخت است و من این را به سرعت درک کرده ام  .

سبد خانوارم پر شده از قبض های نپرداخته و دست تمنایم هنوز درازست سوی یاری سبز پدری .

خودم می دانم ....خوب می دانم من مرد خانواده نیستم . راست می گویی من با کتاب هام / کامپیوترم و دنیای مجازیم ازدواج کرده ام .