شعر زیر به نظرم از لحاظ ریتم و موسیقی درونی ، واج آرایی و آهنگ کلام کم نظیر ست.
به هنگام خوانش ، محتوای این اثرنیز مرا از خود بی خود می کند .
غزلی در مایه ی شور و شکستن
نَفَسم گرفت ازین شب ، در ِ این حصار بشکن
در ِ این حصار ِ جادویی ِ روزگار بشکن
چو شقایق ، از دل ِ سنگ ، برآر رایت ِ خون
به جنون ، صلابت ِ صخره ی کوه سار بشکن
تو که ترجمان ِ صبحی ، به ترنّم و ترانه
لب ِ زخم دیده بگشا ، صف ِ انتظار بشکن
(( سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی ؟ ))۱
تو خود آفتاب ِ خود باش و طلسم ِ کار بشکن
بسُرای تا که هستی ، که سرودن است بودن
به ترنمّی دژ ِ وحشت ِ این دیار بشکن
شب ِ غارت ِ تتاران ، همه سو فکنده سایه
تو به آذرخشی این سایه ی دیوسار بشکن
زبرون کسی نیایید چو به یاری ِ تو ، اینجا
تو ز خویشتن برون آ ، سِپه تتار بشکن .
1 – این مصراع از سعدی ست .
محمدرضا شقیعی کدکنی / اکسفورد ژانویه ی 1975 / از مجموعه ی از بودن و سرودن

|
+| نوشته شده توسط
باغبان جهنم در چهارشنبه 26 دی1386
|