RSS  

                            بهشت کوتوله ها                                

گفت  : (( تو که باغبون جهنمی از همین الان پارتی بازی کن حداقلش یه جای خوش منظره بهمون بدن  )) . گفتم به به مثل این که در شب ماضی شیخ کانکت بوده اند به عالم بالا و در جوار چاکران جای رزرو نموده اند !

(( آخ که سوخت و سازت دیدنی یه اون جا  ... حالا باز هم شوخی کن با این جهنم موعود . ))

این را آرام گفت و نشست رو به رو گل ها .

در جواب در آمدم که : (( البته بی شک جای دیلاقانی چون من و ما همان جهنم ست ، آخر آن چنان که روایت کنند راویان شیرین سخن ، بهشت را ورودی ست با طاقی  بس کوتاه که به یقین اگر از بدان جای رد شویم  باز سقفی باشد آن را کوتاه ، که قامت نخراشیده مان نگنجد در آن  . همان به در جهنم زیستن تا آن که خمیده و دولا در بهشت به تفرج بودن . دنیا که در دست کوته ها ست حتمن آخرت هم چنین باشد و حکمن اینان برج هایی بنا نهاده اند بهر خود در بهشت که آن جا نیز همه جای مان را بسوزانند ...  اصلن دوری از کوتوله ها جهنم را بهشت می کند شیخ !))

چای را نخورد و رفت گفت : (( تلخ می گی ... دندونم درد گرفت چای بی قند هم تلخی رو مضاعف می کنه  همون بهتر که برم  )) .

رویاهای فانتزی یک مرد نیمه خوشبخت

نون گازوییلی حق مسلم ما ست !

روز یکم  / صبح / همه خودکشی دسته جمعی نهنگ ها را فراموش کرده اند و به دنبال سرنوشت  اسب های پرنده هستند که خدایی نکرده نسل شان منقرض نشود ، بحثِ توی تاکسی همین بود . راننده تاکسی کرایه اش را مطابق نرخ نامه مصوب برمی دارد و با لبخند باقی مانده ی پول را می دهد . رییس  دانشگاه دم در دانشگاه ایستاده و به همه ی دانشجویان خوش آمد می گوید .

روز یکم / عصر / نانوایی سر کوچه خیلی شلوغ است . من هم بر حسب عادت هر جا صف شلوغ باشد  در صف حضور می یابم تا مبادا حق الناسم نا حق شود و عقب مانم از این قافله . سر سفره کسی به کباب و پلو نیم نگاهی هم ندارد . ننه بزرگ نان را در گنجه پنهان می کند برای روز مبادا . همسرم توی سفره ی مخصوص می پیچد که فردا با اتوبوس بفرستم برای مامانش اینا . باجناقم آن را بر چشم می مالد محض تبرک و دوا و پسرِ تپلش نان را دو لوپی می خورد تا  لقمه ای مانده که روحش گردد از تن جدا .

 روز یکم / شب / چند سالی همه در انتظارش بوده اند و امروز سر سفره ی ما بود ؛ نفت ؟ نه ! بوی نفت سر سفره ی ما بود . نانِ نانوایی محمود آقا امروز بوی نفت می داد یا چیزی شبیه آن ... (( مهرورزی )) . (( نفت را به سر سفره ی هر ایرانی می آوریم )) شعارهای دولت امروز تحقق پیدا کرده بود. خدا کند فردا هم همین قدر خوش بخت باشیم و این دعای آخر شب من است . امشب بر خلاف هر شب گوسفند ها امانم را بریده اند ،عجیب است آن ها  به سراغم آمده اند آن هم بدون دیازپام ده . آهای خدا من چه قدر امروز خوش بخت بودم . کاش امشب را نمی خوابیدم !

روز دوم / صبح / نه تاکسی هست نه خط واحد . پژو دربست می رود تا دانشگاه آن هم با دو برابر نرخ معمول . مردِ همیشه موتور سوارِ حراستی دم در دانشگاه به رنگ جورابم گیر می دهد .با موتور کراسش تا دم در دستشویی فنی با من می آید و می گوید : (( برو تو تا جورابت رو عوض نکردی بیرون نیا  )) . یک راه حل به مغزم خطور می کند . با امین تماس می گیرم . از بوفه ی دانشگاه باند طبی می خرد . ساق پا هایم را از روی شلوار باند پیچی می کنم و تبعید تمام می شود . دختر افه ای کلاس دنبالم می دود و شماره تماسم را می گیرد ، می گوید : (( نمی دانستم شما هم فَشِن می بینین و گر نه زودتر از اینا برا پروژه های دانشگاهی باهاتون تماس می گرفتم . ))

روز دوم / عصر / ملت دم نانوایی محمود آقا نشسته اند و زار زار گریه می کنند . یکی تا چشمش به اعلامیه ی روی شیشه می افتد دو دستی توی سرش می زند و می گوید : (( وای خدا باز هم بد بخت شدیم )) و دوباره جمعیت ضجه می زند . دلم هوری می ریزد : (( نکنه محمود آقا طوریش شده ؟ ! )) . آن قدر دست و پا می زنم تا به نز دیکی اعلامیه می رسم . روی کاغذ این طور نوشته  شده : (( با ارض ِ پوزش و درخاست عفو از احالی محل . به دلیل نشت گازوییل به داخل تنور ، نانوایی جهت پاره ای تمیرات تا اطلاع سانوی تعطیل می باشد . با تشکر محمود آقا )) . نمی دانم به غلط های املایی محمود آقا بخندم یا به بد بختی های مان گریه کنم . آن ها را ترک می کنم .

روز دوم / شب / رییس دولت توی صفحه ی چهارده اینچ تلویزیون نشسته است و به ملت لبخند می زند : (( درسته قیمت هر بشکه نفت از مرزهای هشتاد دلار گذشته ، ولی در عوضش دلار ارزش جهانیش رو از دست داده )) . ننه بزرگم رو به من می گوید : ((از قدیم ندیم ها هم گفتن ، این به اون در . دیدی همش انتقاد می کردی ، حرف حساب که بشنوی درست می شی ننه )) . دیازپام ده خورده ام . به اندازه ی تولید یک ساله ی واحد دام و طیور وزارت جهاد کشاورزی گوسفند شمرده ام ولی خوابم نمی برد .

روز سوم / صبح / اهالی محل دم در نانوایی محمود آقا تحصن کرده اند و شعار می دهند : (( نون با کیفیت نمی خوایم / نمی خوایم )) . روی پلاکادری نوشته شده : (( نون گازوییلی حق مسلم ما ست )) . مرد حراستی دم در دانشگاه ایستاده سر تا پایم را ورانداز می کند . نگاهش روی پاهایم متوقف می شود . پاهایم را نگاه می کنم و  وارد دانشگاه نمی شوم . خودم بر می گردم تا دوباره تاکسی سوار شوم . چهار نفر پسر و دختر از دور می آیند . هر چهار نفر ساق پاهای شان را باند پیچی کرده اند . یکی از دخترها به پاهایش اشاره می کند و می گوید : (( چه کلاسی داره ... اِنده نیو مُده ، چشای تینا جون رو امروز در می یاریم اساس )) . وقتی به سر در می رسند از هم جدا می شوند . دختر ها از سمت راست وارد می شوند و پسرها از سمت چپ . باورم نمی شود که دمپایی آشپزخانه پایم باشد ولی هست . با خودم می گویم: (( حتما از اثرات دیازپامای دیشبه )) .  

برسد به دست وزیر ارشاد ، نه فرهنگ !

هیچ شخیصیتی در کابینه ی شصت میلیونی ! احمدی نژاد به اندازه ی صفار هرندی مرا نمی آزارد. اصلن  بدنمان کهیر می زند با دیدن این آدم  . مرد شماره ی یک فرهنگ  مملکت حال فقط همان وزیر ارشاد است نه فرهنگ . کاش احمدی نژاد بازدست به حرکتی انقلابی بزند و این بار واژه ی زمخت و زاید (( فرهنگ )) را از عنوان وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ِ خود  حذف نماید  که در این کار دو فایده و در هر فایده مقدار متنابهی سود نهفته است .

یکم ) قشر کثیری تکلیف خود را دانسته ؛ به دنبال حسنک می روند و دکان فرهنگی شان تخته می شود.

دوم)  ما که همه چیزمان به همه چیزمان می آید دیگر فرهنگ و هنر می خواهیم به کجایمان آویزان کنیم !

سوم ) صفار هرندی هم که فقط ((رسالت ارشادی))  برای خود متصور است و بس. پس چرا واژه ی ننگ بار و سنگین فرهنگ را هماره یدک کشد. اندام ایشان چون بنده نی قلیانی  و تنش رنجور ست و توان بار اضافه را ندارد . لطفن اصرار بیهوده ننمایید که ایشان را ارشاد بس است.

پی نوشت ) اظهار نظرها و اقدامات ارشادی و غیر فرهنگی جناب صفار مرا به این جا کشاند و محرک های خارجی وجود نداشته است  . در این فقره هر قدر دندان برجگر مبارک نهادیم افاقه نکرد ؛ بر آن شدیم تا به سبک برادران جان بر کف و دشمنان قسم خورده ی خود در ((کیهان )) دست به افشاگری بزنیم  و پته ی جناب وزیر را به آب دهیم.