RSS  

شعر زیر به نظرم از لحاظ ریتم و موسیقی درونی ، واج آرایی و آهنگ کلام  کم نظیر ست.

به هنگام خوانش ، محتوای این اثرنیز مرا از خود بی خود می کند .

غزلی در مایه ی شور و شکستن

نَفَسم گرفت ازین شب ، در ِ این حصار بشکن

در ِ این حصار ِ جادویی ِ روزگار بشکن

چو شقایق ، از دل ِ سنگ ، برآر رایت ِ خون

به جنون ، صلابت ِ صخره ی کوه سار بشکن

تو که ترجمان ِ صبحی ، به ترنّم و ترانه

لب ِ زخم دیده بگشا ، صف ِ انتظار بشکن

(( سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی ؟ ))^۱

تو خود آفتاب ِ خود باش و طلسم ِ کار بشکن

بسُرای تا که هستی ، که سرودن است بودن

به ترنمّی دژ ِ وحشت ِ این دیار بشکن

شب ِ غارت ِ تتاران ، همه سو فکنده سایه

تو به آذرخشی این سایه ی دیوسار بشکن

زبرون کسی نیایید چو به یاری ِ تو ،  اینجا

تو ز خویشتن برون آ ، سِپه تتار بشکن .

1 –  این مصراع از سعدی ست .

محمدرضا شقیعی کدکنی / اکسفورد ژانویه ی 1975 / از مجموعه ی از بودن و سرودن